Ik dacht: dit past bij mij. Dit ga ik gewoon doen

Eroïca werkt met veel plezier als psycholoog in de ouderenzorg. In haar werk is ze dagelijks bezig met cliënten, teams en benaderingsadviezen. Ze denkt mee, adviseert teams en kijkt steeds opnieuw wat iemand nodig heeft. Toch ontstond op een gegeven moment de behoefte om haar blik te verbreden.

“Op een gegeven moment kwam de vraag of ik de GZ-opleiding wilde doen. Maar ik dacht: ik vind het eigenlijk leuk om ook iets met medewerkers te doen. Om te kijken wat ik vanuit die rol en vanuit een andere kant kan betekenen.” Na een voorlichting over de Opleiding tot Supervisor bij Windesheim was de keuze snel gemaakt. “Toen dacht ik: dit past bij mij. Dit ga ik gewoon doen.”

Een opleiding die direct aansloot

Vooral het uitgangspunt van de positieve psychologie bleef Eroïca bij. “Het gaat om: wat kan wél? Waar ga je met elkaar naartoe? En hoe kun je constructief samenwerken?”

Ook het leren met professionals uit andere werkvelden vond ze waardevol. In eerdere scholing zat ze vaak met andere psychologen naar vraagstukken te kijken. Tijdens deze opleiding kwam ze juist in contact met mensen uit verschillende sectoren. Dat leverde nieuwe perspectieven op. “Dan krijg je vragen als: hoe heb jij dat gedaan en waarom zo? Dat vond ik heel waardevol.”

Daarnaast vond Eroïca het prettig dat de opleiding niet alleen praktisch was, maar ook theoretisch goed werd onderbouwd. Vooral het cyclisch werken bleef hangen: wat ga je doen, waarom doe je dat, wat levert het op en hoe kom je daar later weer op terug?

Reflectie als rode draad

Wat voor Eroïca het meest terugkomt uit de opleiding, is reflectie. In de lessen, opdrachten en gesprekken werd steeds opnieuw stilgestaan bij emoties en keuzes. Wat doet het met je en waarom deed je wat je deed? Welke mogelijkheden waren er (nog meer)? En wat maakte dat je uiteindelijk voor deze aanpak koos? “Dat stukje reflectie kwam eigenlijk elke les terug. Reflectieverslagen schrijven, met elkaar delen wat doet het met je, waarom je dingen hebt gedaan en hoe dat uitpakte, en dan vervolgens weer verder gaan. Dat vond ik heel sterk.”

Die manier van kijken neemt ze nog steeds mee in haar werk, zowel als psycholoog als in haar coachende rol. Ze ziet hoe belangrijk het is dat mensen zich bewust worden van de keuzes die ze hebben. Situaties overkomen je soms, vertelt ze, maar je kunt wel bewust erbij stilstaan en kiezen hoe je reageert.

Leren in een veilige groep

Een belangrijk onderdeel van de opleiding was de veilige sfeer in de groep. Omdat supervisie ook persoonlijk kan zijn, vond ze het essentieel dat er ruimte was om ervaringen te delen, maar ook om grenzen aan te geven. “Ik vond: als ik deze opleiding doe, dan ga ik er volledig voor. Dus ik heb ook persoonlijke dingen gedeeld. Je verwacht van mensen die supervisie krijgen ook openheid, dus dan wilde ik dat zelf ook doen.”

Tegelijkertijd was er aandacht voor wat iemand wel of nog niet wilde delen. Die zorgvuldigheid maakte indruk op haar. Als er onduidelijkheid ontstond of iets niet goed landde, werd daarbij stilgestaan. “Dat is belangrijk in dit soort processen. Ook om je als supervisor goed te ontwikkelen en uiteindelijk zelf het veld in te gaan.”

Het is wel aanpoten

Eroïca combineerde de opleiding met haar werk en een druk gezinsleven. Ze is moeder van twee kinderen en haar man werkt als arts. “Het was pittig, zeker toen ik ook met het praktische gedeelte van supervisie aan de slag ging. Dat moet je ergens inpassen.”

Voor dat praktijkdeel begeleidde ze studentengroepen bij Saxion. “Het was aanpoten, maar wel goed in te passen. Voor mij was het een prima match.”

Direct toepasbaar in de praktijk

Na de Opleiding tot Supervisor ging ze verder met de verkorte opleiding tot registercoach, die ze kon volgen dankzij haar vooropleiding. Dat zag ze als een mooie extra stap, omdat ze wat ze had geleerd ook in een coachende setting kon gebruiken.

Juist die combinatie maakte het voor haar compleet. In haar werk wilde ze niet alleen kijken naar cliënten, maar ook naar medewerkers. “Dat stukje werkgeluk, daar kun je dan mee aan de slag. Hoe zit de medewerker erbij? Dat vind ik heel erg leuk.”

Ook haar eindwerkstuk kreeg na de opleiding nog een vervolg. Voor haar eindscriptie verdiepte Eroïca zich in het thema hoop, een onderwerp dat veel raakvlakken heeft met haar werk. Op aanmoediging van docent Marlies Jellema werkte ze het stuk verder uit, waarna het werd gepubliceerd in het tijdschrift Begeleidingskunde. “Dat was voor mij echt geweldig leuk.”

Inmiddels gebruikt ze wat ze heeft geleerd onder andere in intervisiegroepen voor gespecialiseerd verzorgenden psychogeriatrie. “Dan merk je dat je meteen iets kunt doen met wat je hebt geleerd. Dat is heel leuk.”

“Spring het diepe in”

Eroïca zou de opleiding aanraden aan veel verschillende professionals. Niet alleen aan mensen die al een begeleidende rol hebben, maar aan iedereen die zich persoonlijk en professioneel verder wil ontwikkelen. Haar belangrijkste tip? “Wees vooral open-minded. Durf jezelf mee te nemen in het leerproces en leer door te doen. In het begin vond ik het spannend. Ik werk natuurlijk al lang als psycholoog, maar dit was iets nieuws. Toch was er genoeg ruimte om te leren en aan de slag te gaan. Dan spring je gewoon het diepe in.”