Ik herken nu sneller waar het vastloopt bij studenten

Harold volgt de master Educational Needs - Expert rekenen en wiskunde (deeltijd). Hij werkt als docent op een mbo-school in Groningen. Hij geeft economische vakken en rekenen aan studenten met uiteenlopende opleidingen.

Vier jaar geleden maakte hij de overstap naar het onderwijs, na twaalf jaar bij een bank te hebben gewerkt. “Ik ben zijinstromer in het onderwijs. Na mijn overstap heb ik de tweedegraads lerarenopleiding economie gedaan. Daarna dacht ik: ik zou het heel tof vinden om verder te onderzoeken hoe je goed les kunt geven, en dan met name in het rekenonderwijs.” Rekenen speelt een grote rol in het mbo, merkt hij dagelijks. “Iedereen krijgt rekenen. En studenten vinden dat vaak lastig.” Juist dat maakte dat hij verdieping zocht.

Leren met en van andere onderwijsprofessionals

Voor de master koos Harold bewust opnieuw voor hogeschool Windesheim. “Ik had eerder al een goede ervaring met de opleiding tot docent economie. Die manier van werken – veel online, af en toe fysiek samenkomen – paste goed bij mij. En dat is bij deze master eigenlijk hetzelfde.”

Binnen de opleiding werkt Harold in een vaste groep met andere onderwijsprofessionals. “We komen uit heel verschillende contexten: praktijkonderwijs, voortgezet onderwijs, speciaal voortgezet onderwijs en mbo. Alleen dat al is heel leerzaam. Je leert samen over rekenen, maar ieder past het toe in de eigen praktijk.”

De opleiding is opgebouwd rond verschillende thema’s, zoals dyscalculie, taal binnen rekenen en ontwerp van lessen en beleid. “Al die modules geven je bagage voor de drie rollen die je ontwikkelt: inhoudelijk expert, praktijkgericht onderzoeker en teacher leader. Alles wat je leert, stop je als het ware in je rugzak.”

Direct effect in de klas

Wat Harold leert, merkt hij meteen in zijn lessen. “Ik herken sneller waar het vastloopt bij studenten. Daardoor kan ik beter één-op-één instructie geven en ook klassikaal gerichter uitleggen.” Waar hij eerder vooral handelde op gevoel, pakt hij het nu anders aan. “Voorheen dacht ik na over onderwijsverbeteringen vanuit mijn beperkte ervaring en de onderbuik. Nu kan ik daar ook onderzoek naar doen: literatuur erbij zoeken, iets uitproberen in de praktijk en kijken wat werkt. Dat is echt een andere benadering.”

Zijn kijk op lesgeven is daardoor veranderd. “Als beginnend docent ben je geneigd om het voor te doen als een student iets niet snapt. Een kind leert ook niet fietsen door te kijken naar een voorbeeld. Maar door het zelf te doen met af en toe een duwtje in de goede richting. Nu probeer ik eerst te achterhalen waar het probleem zit: is het de tekst, of ontbreekt er iets in de basis? Dan kun je veel gerichter helpen.”

Ontwikkeling

De master draait niet alleen om persoonlijke groei. “De intentie is ook dat je je team meeneemt.” Op zijn school werkt Harold samen met collega’s aan het ontwikkelen van een gezamenlijke rekenvisie. “Dat doen we echt als team, samen met andere rekendocenten en iemand van onderwijs en kwaliteit. Wat ik leer in de opleiding, neem ik daarin mee.”

De begeleiding vanuit Windesheim vindt hij goed. “Per module is er een docent die colleges geeft en begeleidt bij het praktijkgericht onderzoek. Daarnaast heb je een coach voor het hele jaar.” Tegelijk ligt veel verantwoordelijkheid bij de student zelf en bij de groep. “Je spart veel met je medestudenten. De lijnen zijn kort, we hebben zelfs een WhatsApp-groep. Als er iets is, kun je altijd bij elkaar terecht.”

Studeren naast gezin

De master combineren met werk en privé is intensief. “Hogeschool Windesheim is daar eerlijk over: reken op zo’n twintig uur per week.” Harold heeft een gezin met jonge kinderen en studeert vooral in de avonduren. “Dat is pittig en niet te onderschatten.”

Wat helpt, is dat hij het onderwerp oprecht interessant vindt. “De intrinsieke motivatie is er. Ik doe het voor mezelf. Als ik het niet leuk zou vinden, was ik na de eerste module gestopt.” Zijn advies aan anderen die twijfelen? “Stem vooraf goed af, op je werk en thuis. Bewaak je grenzen en zorg dat iedereen weet waar je aan begint. En als je interesse echt ligt bij de inhoud: gewoon doen. Ik zie het als volgt: school is eigenlijk een speeltuin. Een plek om te blijven leren, uitproberen en beter onderwijs te bieden.”