Afbeelding van een man en vrouw in het X-gebouw

Blog van docent Carine Aalbers

O jee, een expert!

Daar zit ik dan op de ouderavond van mijn kleuterdochter. Een zaal vol, minimaal honderd ouders om mij heen. Ik ben snel uit mijn werk geracet, kinderen naar bed, en moet even omschakelen van mijn docentrol naar die van toehoorder. Ik voel me altijd wat ongemakkelijk als ik tussen al die ouders zit. Het lijkt wel of zij écht ouder zijn, en ik toevallig ook ben aangeschoven (oja, ik heb 3 kinderen… en oja, ik ben hier als moeder, en oja, gedraag je…). Ik zit redelijk vooraan en probeer mijn aandacht er bij te houden. De juf heeft namelijk een prima verhaal over hoe het leren gestimuleerd kan worden, over hersenen, en prikkels en groei. Maar dan klinkt er ineens uit de zaal: 'Mag ik daar als neurowetenschapper wat aan toevoegen?'.

Ik kijk achterom, en daar zit hij. Het is een man, ik schat begin 40, keurige blouse, kaki broek, nette schoenen, intelligent brilletje. Ja, hij ziet er ook wel uit zoals neurowetenschappers er in hun vrije tijd uit zouden moeten zien. Hij begint zijn verhaal tegen de juf en het hele publiek. Over hersenen, en golven, en prikkels en groei en… het is een steengoed en ook nog onderbouwd verhaal. En de juf? Die begint te blozen, iets te stamelen, kijkt de man vluchtig aan, probeert weer terug te keren naar haar eigen verhaal. Ze zegt nog ‘vriendelijk bedankt’, maar erg hartelijk komt het niet over.

Ik herken het ongemak van de juf. Dit was vroeger ook echt mijn grootste nachtmerrie. Het gevoel van: ‘als ze maar niet meer weten dan ik’. Dat je zo je best doet als docent en dat daar dan ook nog uitgerekend een expert in de zaal zit. Maar ik herken vooral iets anders bij mijzelf. Ik ben het ongemak voorbij. Sterker nog, ik vind een groep vol experts tegenwoordig heerlijk. Ik geef niet voor niets les aan deeltijdstudenten; stuk voor stuk mensen met een enorme kennis, ervaring en vaardigheden. En wat een voorrecht om die kennis en ervaringen aan elkaar te verbinden.

Zo had ik laatst in mijn groep Brian, die al 10 jaar werkt op een gesloten afdeling binnen de jeugdzorg. Ik behandelde in de les het onderwerp ‘hoe om te gaan met weerstand’. Ik haalde een aantal theorieën aan, en ging toen op zoek naar expertise. Brians expertise op dit gebied was groot. Hij gaf een prachtige demonstratie van hoe heftig gedrag van een jongere kan omgebogen worden naar een werkbare situatie.

‘Als ze maar niet meer weten dan ik’ is tegenwoordig: ‘Gelukkig weten ze meer dan ik!’. Kom maar op met die expertise!  


Over Carine Aalbers

Carine werkt met veel plezier als docent binnen de deeltijdopleidingen Ad-sociaal werk in de zorg en de bachelor Social work. Ze zet haar opgedane ervaring in de gehandicaptenzorg nog dagelijks om in praktijkvoorbeelden in haar lessen.

Carine is vrolijk, enthousiast en creatief. Ze had altijd gedacht de wereld rond te reizen, de wereld te verbeteren en los te staan van alle burgerlijkheid. En dit probeert zij nog steeds, al is ze ‘per ongeluk’ terecht gekomen in een vinexwoning in Zwolle waar zij samenleeft met man en kinderen (van 7, 5 en 2)

Als ze tijd over heeft gaat Carine er graag op uit. Ze houdt van veel verschillende mensen om zich heen en lekker rennen. Out of the box-denken past precies bij haar; aan nieuwe ideeën geen gebrek, nu de uitvoering nog.