Volwassene voorgrond twee volwassene in gesprek achtergrond

Student aan het woord

Lees de blog van Herbert Schaapveld, student aan de Lerarenopleiding Economie op Windesheim. Herbert studeert via afstandsleren.

Lege agenda?

In mijn vorige column schreef ik over de tabula rasa. Een schone lei. Ondertussen is het nieuwe studiejaar weer begonnen en ligt de vakantie al weer een tijdje achter ons. Maar wat betekent vakantie eigenlijk? Wikipedia zegt dat vakantie afkomstig is van het Latijnse werkwoord ‘vacare’ dat staat voor vrij zijn van verplichtingen. Vrij zijn ofwel leeg zijn. Mijn agenda is ook leeg. Heerlijk voelt dat. Na een goede vakantie heb ik weer even nodig om te beseffen waar ik mee bezig ben geweest en wat ik nog geacht word te doen. Ik voel me dan op een bepaalde manier ook weer een onbeschreven blad.

Op zaterdag 5 september had mijn opleiding de eerste studiedag van het nieuwe studiejaar. Ik ben er naar toe gegaan om me voor te laten lichten over een aantal nieuwe vakken die ik ga volgen en ook om een beetje bij te praten met mijn jaargenoten.

Tegelijkertijd was er de start dag van de nieuwe lichting eerste jaar afstandsleren. Veel enthousiaste volwassenen liepen er nog een beetje onwennig rond. Best leuk om die drukte te zien. Er hing een positieve spanning in de lucht. Het leek een beetje op de atmosfeer die ik proefde toen ik mijn zoon drie jaar geleden naar zijn eerste studiedag op de universiteit Wageningen bracht. Een spanning vol positieve verwachtingen en hoop. Eén en ander in de trant van 'We gaan leuke dingen doen, we leren nieuwe mensen kennen, we gaan grenzen verleggen, nieuwe kennis en vaardigheden opdoen'. Spannend op een leuke manier dus. Deze sfeer proefde ik zaterdag ook in Windesheim. En dan loop je daar als oudere student tussen de nieuwe oudere studenten.

Deze spanning lijkt in het geheel niet op de spanning die vele afstandsleerders vlak voor de zomervakantie hebben gevoeld. Die spanning was meer geladen omdat afhankelijk van de resultaten van de laatste tentamens en werkstukken ze wel of niet voldaan hebben aan de vereisten voor het bindend studie advies, of zoals in mijn geval het behalen van de propedeuse. Ik zat dus ook in spanning. Maar gelukkig hebben de meeste van de gelijk met mij begonnen economiestudenten genoeg punten gehaald om door te gaan. En ik? Ik heb mijn propedeuse gehaald. Gelukkig wel, want anders was mijn agenda op een niet geplande en onprettige manier leeg geworden. Maar het resultaat geeft weer energie om verder te gaan.

Herbert Schaapveld


Andere blogs van Herbert Schaapveld

Tabula rasa

Een tabula rasa is een schone lei en staat voor een onbeschreven blad ofwel voor iemand die nog niet gevormd of misvormd is door de omgeving of anderen. Opvoeding en onderwijs zijn de methoden bij uitstek om het maagdelijke blad te beschrijven. Mijn onschuld neemt sinds september 2014 zienderogen af; ik volg de studie tot docent algemene economie. Ik kan jullie zeggen dat mijn lei niet meer onbeschreven is. Ik kan waarschijnlijk zelfs met goed fatsoen geen 'schone lei verklaring' krijgen. Herbert Schaapveld Dat laatste geldt ook voor iedereen die via Afstandsleren studeert aan de hogeschool. Juist door eerdere opgedane studie - en werkervaring hebben afstandsleerders al meerdere bladzijden beschreven en omgeslagen. Sommigen zou je zelfs kunnen associëren met een dikke roman. En is de roman eenmaal uitgegeven, dan komen er misschien nog herdrukken, maar het verhaal is dan al geschreven. Klaar. Finito. Hiermee zou de kous af kunnen zijn, maar een enkele keer is dat niet het geval. In de week van 5 mei vertelde Bart Chabot in een talkshow dat hij zijn eerste roman heeft herschreven. Nadat zijn boek Triggerhappy in de schappen van de boekhandels lag, miste hij al snel een proloog en enkele cruciale scenes. Ook vond hij het einde te open. Het boek is nu geheel herzien opnieuw uitgegeven! Dit komt bij auteurs niet vaak voor, het herschrijven van een uitgegeven roman. Voor afstandsleerders is dit eerder regel dan uitzondering. Wij zijn uiteindelijk nooit uitgeleerd, blijven ons ontwikkelen en scholen ons permanent bij. Je investeert tijd en energie, je moet kiezen tussen wat je nog wel en wat niet of nu eventjes niet meer doet.

Voor mij persoonlijk is het al een hele tijd geleden dat ik in de collegebanken heb gezeten. Een cursus of functiegerichte opleiding voor het werk heb ik toch als anders ervaren. Maar nu ben ik bezig met een HBO studie, met bijbehorende studiebelasting, met meerdere tentamens per periode en meerdere tentamenperiodes per jaar.

Op basis van een eerdere afgeronde wo- en hbo-opleiding heb ik behoorlijk veel vrijstellingen gekregen. Ik volg hierdoor een geheel eigen route, ik stel bij wijze van spreken een soort cafetaria-studiemenu samen. Binnen de grenzen van de mogelijkheden bepaal ik zelf de volgorde van de diverse studieonderdelen. Dit geeft op een prettige manier veel vrijheid. Dit is een luxe, maar ook een belasting. Zo moet ik dit jaar mijn propedeuse halen om een positief bindend studieadvies te krijgen. Ik volg niet dezelfde vakken als degenen die tegelijk met mij begonnen zijn en ik ken eigenlijk geen ouderejaars. Dit maakt het best eenzaam en lastig omdat ik bij sommige vakken met anderen moet samenwerken. Gelukkig heb ik dit met mijn stagebegeleider besproken en heeft hij een paar namen aangereikt van medestudenten die ongeveer in dezelfde studiefase zitten. Ik lig aardig op schema om mijn propedeuse te halen, en mijn stage loopt ook lekker. Het ziet er dus naar uit dat ik dit studiejaar goed zal afronden om zo nog een hoofdstuk aan mijn eigen tabula non rasa, mijn studietrilogie, toe te voegen.