Social Work

Blog van docent Annemieke van Duijn – van Asselt

Leeftijd: ook maar een getal!?

GrandmotherHet is druk op de gang, waar ik sta te wachten totdat het lokaal vrij is waar ik dadelijk les ga geven. Geroezemoes van studenten, druk overleggende collega’s. Om mij heen verzamelen mijn studenten zich. Eén van hen vertelt dat ze vandaag baantjes heeft gezwommen bij On Campus. De volgende keer wil ze Aquarobics gaan uitproberen. Net voor ik kan zeggen: ‘Oh, wat leuk, moet je echt doen, heb ik ook wel eens gedaan’, zegt haar medestudent: ‘Aquarobics? Daar zijn allemaal van die oude wijven..’ Pfieuw, denk ik, net op tijd mijn mond weten te houden. Ik val bij hen vast binnen de categorie ‘oud wijf’. ‘De instructrice die ik had is wel echt een lekker ding’, zegt een andere student, dus misschien is het toch de moeite van het proberen waard.

Tijdens de les, onderdeel van de minor Children & Media, gaat het over het verschil tussen de aanwezigheid van sociale media nu en hoe dit was tijdens de middelbare schooltijd van de studenten. De verschillen zijn groot. Eén studente heeft op een Ipad school gezeten en ziet niet zoveel verschil. Bij een ander werd nauwelijks iets gedaan met computers, maar zij is met haar 27 jaar dan ook oud zegt ze. ‘Er is er hier maar één oud, en die is niet oud’, zeg ik.

Daarna hebben we het over het in gesprek gaan met ouders over de opvoeding van de kinderen rondom social media. ‘Wat heb je nodig om in gesprek te gaan met ouders en geef je advies?’ Na overleg in tweetallen schrijft iedereen zijn punten op het bord. ‘Waarom zou een ouder advies van me aannemen?’, vraagt een studente? ‘Ik heb geen kinderen, dus wat weet ik ervan?’

Een mooie opmerking om verder over na te denken met elkaar. Wanneer zou jij advies aannemen van iemand die jonger is? Wat doet diegene waardoor jij het advies aanneemt?
Na een brainstormsessie komen we tot de conclusie dat het aannemen van advies van iemand niets te maken heeft met de leeftijd van die persoon, maar alles met houding en kennis van zaken.

Mijn oudste dochter van bijna 13 vindt zichzelf ook al best oud. Zeker te oud voor het kijken van films die geschikt zijn voor alle leeftijden. Alleen een film die geschikt is voor kijkers vanaf 12 kan haar goedkeuring krijgen.

Mijn conclusie van vandaag: ‘je oud voelen’ heeft niets met je leeftijd te maken.


Code rood

Zondagmiddag, half december. Mailtjes beginnen binnen te stromen. ‘Hallo mevrouw van Duijn, in verband met het weer van morgen kan ik niet in de les komen.’ En: ‘Ik zit vast in Belfast en kan pas woensdag weer in Zwolle zijn.’ Voor ik maandagochtend op de fiets stap, heb ik 14 afmeldingen binnen. Maar eens kijken hoeveel studenten er daadwerkelijk komen.

In het lokaal zitten vier studenten, één student is nog met de buurtbus onderweg. De rest van de groep heeft zich afgemeld voor het werkcollege Mens & Gedrag van die ochtend. Wat nu?, denk ik. We werken vandaag volgens het flipped classroom systeem, waardoor de les voor het grootste deel bestaat uit presentaties die de studenten in groepjes hebben voorbereid. Dit keer over een aantal thema’s passend bij de ontwikkelingsfase van 22 tot 40 jaar, zoals werk en inkomen, gezin, opvoeding en het maken van carrière. Dat wordt lastig met maar vijf studenten…

Maar als ook de buurtbusstudent binnen is, is één van de groepjes compleet, en kan de presentatie over het maken van carrière toch gegeven worden. Nadat de studenten hebben verteld wat carrière maken is, krijgt iedereen de beurt om te vertellen wat de carrièreplannen zijn. Eén student weet precies wat ze wil gaan doen: eerst deze opleiding afmaken en daarna nog een korte opleiding. Ze weet al precies welk beroep ze uit wil gaan oefenen. Drie anderen leven meer in het moment en hebben nog geen idee wat ze precies willen gaan doen. De laatste heeft al een carrière achter de rug en wil door het volgen van deze opleiding een nieuwe start maken.

‘En jij dan? Hoe zit het eigenlijk met jouw carrière?’, vragen ze. Ik begin te vertellen dat ik ooit begon op Windesheim als student SPH, via de VU in de uitzendbranche terecht kwam om daarna als zij-instromer in het basisonderwijs te gaan werken. Ze vragen door en ik vertel van alles. ‘Je was toch ook in Zuid-Afrika geweest? Daar heb ik je een keer iets over horen vertellen.’

Dat klopt. In mijn studententijd heb ik in Bapong gebouwd aan een buurthuis voor de bewoners van een krottenwijk. Na twee jaar geld ingezameld te hebben, konden we afreizen met een groep studenten en heb ik geleerd bakstenen te gooien, te metselen, aggregaten aan te zetten en te schilderen. Ik vertel over de cultuurverschillen en mijn ervaringen als vrouw op de bouw.

‘En wat heb je in Rusland gedaan dan, daar ben je toch ook geweest?’ Oh ja, dat is waar ook, kindervakantieweken met Nederlandse en Russische blinde en slechtziende kinderen. Ook hierover is genoeg te vertellen.

Als ik op de klok kijk schrik ik dat het al 10 uur is. Ik beantwoord snel de vragen over de lesstof, en laat nog even de voorbereiding voor de volgende keer zien. Op zo’n gekke ‘code rood’- dag toch nog een mooie les kunnen geven.


Blog van docent Annemieke hbo-opleiding Social Work Windesheim

 Koffie met advies

Wist je dat er twee mensen een fulltime baan hebben om de koffieapparaten op Windesheim te onderhouden? Een kop koffie uit zo’n apparaat kost voor studenten slechts 16 cent. Bij ons in het C-gebouw werkt een zeer gemotiveerde koffieapparaat- beheerder met passie voor zijn vak. Staat hij met zijn kar bij het koffiezetapparaat dan ben je verzekerd van wat advies bij je koffie. Ziet hij je bij een apparaat voor docenten staan, dan krijg je uitgebreide uitleg over waar je als student koffie haalt. Heb je je handen om je kopje dan krijg je de waarschuwing dat je echt moet wachten op het piepje voor je je bekertje pakt.

Meestal verander ik mijn wandelingetje naar de koffie in een bezoekje aan het toilet als ik zijn onderhoudskar zie staan en je er even niet bij kunt. Vanochtend echter niet, hij spreekt me aan: ben je daar nu al weer? Tja dat valt niet te ontkennen, met mijn grote mok waar zo fijn 2x koffie in kan, sta ik voor de tweede keer in korte tijd bij het apparaat. “Ben je een grote koffie drinker?”, vraagt hij. Nou ja, wat is veel? Zo’n 10 koppen per dag zegt hij. Hmm, ik kom een aardig eind in die richting.” Als je zoveel koffie drinkt moet je daar ook water bij drinken, want cafeïne onttrekt vocht aan je lichaam”, leer ik van onze koffie-expert. In Italië en daar waar je goede koffie kan krijgen serveren ze altijd een glaasje water bij je koffie. Zo hoort het.

En zo ook op Windesheim. Voor ik het weet opent hij het apparaat en krijg ik de filters te zien die voor het super gezonde koude water zorgen dat ook te tappen is. “Druk maar eens op deze knop”. En ja hoor ik krijg een bekertje koud water in mijn handen gedrukt. Nooit geweten dat dat kon. Vrolijk loop ik met mijn dubbele koffie en bekertje water terug naar mijn studenten. Ik kan het niet laten ze te vertellen de trotse bezitter te zijn van een kop koffie gemaakt van 14,8 gram bonen. Want ook daarover heeft hij me van alles verteld. Overal op Windesheim valt wat te leren! ;-)


Je leven op een A3-tje

Een nieuwe opleiding, met nieuw onderwijs, onder andere in de vorm van een Learning Community. In deze Learning Community Prikbord met papierenwerken studenten samen aan verschillende vraagstukken en vakken. Het is de bedoeling dat ze zich echt thuis voelen in deze studieruimte en er graag komen. Om een bijdrage te leveren aan het ‘thuisgevoel’ geef ik mijn studenten de opdracht hun ‘levensverhaal’ op papier op hun eigen manier weer te geven en deze de volgende keer mee te nemen zodat we ze in het lokaal kunnen ophangen.

Vandaag hangen ze hun levensloop op in het lokaal. De diversiteit tussen de tijdlijnen is enorm. Een prachtig getekend verhaal, een gekleurd papier met plaatjes, tijdlijnen met foto’s, een grote getekende boom en nog veel meer. Ik vraag de studenten om na het ophangen met elkaar in gesprek te gaan over de tijdlijn om zo elkaar beter te leren kennen. Op een post-it schrijven ze vragen voor elkaar en plakken die op.

Ik ga ervan uit dat ze hierna met elkaar in gesprek gaan en elkaar vragen gaan stellen. Tot mijn grote verbazing gaat iedereen na een minuut of 10 rustig op zijn eigen plek zitten en ontstaan er bijna geen gesprekken. In plaats daarvan kijkt iedereen verwachtingsvol naar mij. Ik zie de post-its hangen en merk dat ik zelf heel nieuwsgierig ben naar wat er geschreven staat. Hebben jullie antwoord gekregen? Nee; we hebben de post-its alleen opgeplakt. “En nu?”, denk ik hardop.

“Het is zo krap met z’n allen bij de muur; ik lees ze wel voor”. Ik lees de vragen voor of bedenk er ter plekke één als er niets opgeplakt is. Iedereen geeft antwoord op de vragen en vertelt een persoonlijk verhaal. Ik word er stil van; ouders die zijn overleden, onveilige thuissituaties, dat ene kleine velletje, handgeschreven vol met indrukwekkende en ellendige gebeurtenissen. Het lijkt klein maar wat een verhaal. Wat een diversiteit aan studenten en wat mooi dat iedereen zijn persoonlijke verhaal durft te vertellen.

Die ene student die voor de derde keer aan een hbo-opleiding begint hoor ik voor de derde keer in twee weken zeggen dat hij deze opleiding wel af gaat maken. Daar ga ik hem aan houden. Hij moet nu wel, met zoveel getuigen.

Twee dagen later hebben we les in hetzelfde lokaal. Na een half uur komt een studente me vertellen dat haar levensloop er niet meer hangt. Er blijken er twee te missen. Op de plek waar ze hingen hangt nu een instructie voor het omgaan met afval. Verbaasd ga ik op zoek. De vensterbanken zijn leeg, het bureau is leeg, in de hoek ligt niets. Misschien is er iets afgegeven bij het servicepunt? Helaas, ook hier niets te vinden. Hoe moet dat nu met ons  ‘thuisgevoel’?


’s Nachts nakijken?

Blog uitstelgedrag van docent Annemieke

Vroeger, toen ik zelf nog  student was, had ik er al last van. Uitstelgedrag. Alles lag klaar om te beginnen, maar dan… Eerst nog even de aantekeningen in de juiste volgorde leggen. Oh wacht, ik had ook nog een uittreksel van een boek gekocht. Even een nietje er doorheen, dat in een rommella ligt. Die moet ik natuurlijk eerst even opruimen. Tijdens het opruimen heb ik alle tijd om na te denken: wat heb ik mijn bed al lang niet opgemaakt, en ik moet mijn moeder ook nodig weer eens bellen…

Door actief bezig te zijn met al deze ‘belangrijke en noodzakelijke’ dingen, voelde het alsof ik enorm goed bezig was en had ik mijn uitstelgedrag niet eens in de gaten. En dan het moment dat ik er niet meer omheen kon, aan het einde van de dag: morgen tentamen. 

En zo gebeurde het dat ik elke tentamenweek weer op de dag van het tentamen om 4 uur ’s nachts opstond om dan toch eindelijk maar eens te gaan leren.

Nu ik voor de klas sta, is er weinig veranderd. Deze week is het tentamenweek, met een flinke lading nakijkwerk als gevolg. Zo’n 30 verslagen van maximaal 12 A4-tjes. Een bak leeswerk die ik het best in alle rust en stilte kan lezen en beoordelen.

Nog steeds ben ik een uitsteller, al herken ik mijn uitstelgedrag wel wat eerder. Dus als de vaatwasser is uitgeruimd, de woonkamer opgeruimd, mijn moeder gebeld is en de ramen gelapt zijn, ga ik écht aan de slag met mijn werk. Maar de grote stapel nakijkwerk moet natuurlijk wel in de  wacht. Ik begin met het beantwoorden van mijn mail, het voorbereiden van de lessen voor over twee weken, het zoeken naar die interactieve site die ik vast kan gebruiken tijdens de les en ach, een blog schrijven over mijn uitstelgedrag moet ik ook nog eerst even doen… 

Misschien moet ik volgende week toch maar weer eens om 4 uur opstaan om te gaan nakijken.


Over Annemieke van Duijn – van Asselt

Annemieke is een enthousiaste, betrokken en sportieve docent die na bijna 15 jaar in het basisonderwijs te hebben gewerkt besloot het roer om te gooien. Ze stapte over naar het hbo in de hoop dat studenten nog leuker zouden zijn om mee te werken. Haar verwachting kwam meer dan uit; zelfs voor het krijgen van lieve kaartjes en chocola hoef je niet in het basisonderwijs te werken. Ze is getrouwd, moeder van drie kinderen en mag graag onder het genot van een glas wijn 1 april grappen bedenken.