Student zet hoofdmicrofoon op

Student aan het woord

Studenten Logopedie vertellen graag over de lessen die zij volgen, opdrachten die zij uitvoeren en hun stage. Lees hun verhalen!

Merel en Valerie, derdejaarsstudenten over hun project in Bali

Merel in Valerie in klaslokaal met basisschoolleerlingen in BaliIn het eerste semester van ons derde jaar van Logopedie zijn wij, Merel Kruger en Valerie van der Zaag, naar Bali geweest. Wij hebben daar de minor International Sustainable Development (ISD) gevolgd, samen met 19 andere studenten van verschillende opleidingen.

Wij zijn de eerste logopedisten die deze minor op Bali hebben gevolgd. Samen met de andere studenten woonden wij in lokale huizen in Singaraja, dat in het noorden van Bali ligt. Singaraja is een stadje waar toerisme niet bekend is, daardoor vielen we erg op en hebben we vooral in het begin grappige situaties meegemaakt. Wanneer we bijvoorbeeld een supermarkt binnen kwamen wilden mensen met ons op de foto. Dit werd later gelukkig minder en de lokale bevolking leerde ons kennen.

Student test gehoor van kindOp maandag- en dinsdagochtend gingen wij naar de Universiteit van Singaraja, waar we meer over de cultuur en taal leerden. Op woensdag, donderdag en vrijdag waren we aan het werk op een basisschool in Bengkala, een plaatje dat zo’n 15 kilometer van Singaraja ligt. In Bali hadden wij onze eigen scooters, zo konden we naar ons project rijden. Bengkala is een dorp dat ook wel ‘het dovendorp’ wordt genoemd. Dit komt omdat er door een genetische afwijking veel dove kinderen geboren worden. De kinderen, zowel horend als doof, gingen naar de basisschool waar wij ons project hebben opgestart. In de klas waar de dove kinderen zaten zijn we gaan observeren. Uiteindelijk schreven we een adviesrapport voor de docenten en de doventolk en presenteerden we dit in de vorm van een training.

Daarnaast namen we bij de gehele klas gehoortesten af. Vanuit de opleiding mochten wij een audiometer meenemen naar Bali, wat wij geweldig vonden. Het heeft namelijk verrassende resultaten opgeleverd.

Het was een fantastische en indrukwekkende tijd die wij nooit zullen vergeten!

Jillian, vierdejaarsstudent over haar stage in Suriname

Mijn naam is Jillian Padberg en ik ben net begonnen aan het laatste jaar van de opleiding. Vorig jaar ben ik voor de Minor International Sustainable Development (ISD) vier maanden in hbo opleiding Logopedie in SurinameSuriname geweest om daar aan de slag te gaan met een project bij de Evangelische Broedergemeenschap Suriname (het EBGS). Zij hebben veel scholen voor zowel basis- als voortgezet onderwijs. Bij het EBGS heb ik een project opgepakt dat al langer loopt. Dit project houdt zich bezig met het aanbieden van logopedie in het basisonderwijs. Er zijn in Suriname maar weinig logopediepraktijken en deze kosten vaak geld. Geld dat ouders meestal niet hebben. Er is maar één instituut die het gratis aanbied, maar die heeft een enorme wachtrij. De kinderen moeten dus op de scholen geholpen worden. Er zijn al enkele studenten voor mij geweest om logopedie daar te introduceren. Zij hebben hierbij al veel kennis overgedragen. Door een database met oefeningen op te stellen en deze te bundelen in oefenboekjes, hebben zij alle scholen voorzien van de kennis die nodig is om de kinderen te ondersteunen. Medewerkers Leerlingenzorg (MLZ’ers) zijn de maatschappelijk werkers op de scholen en zij hebben de taak gekregen om de leerlingen te ondersteunen met deze logopedische oefenboekjes. Bij mijn onderzoek bleek dat de MLZ’ers wel de boekjes hadden, maar zichzelf niet kundig genoeg vonden om de oefeningen toe te passen. In overleg met de mensen van het hoofdkantoor van het EBGS heb ik daarom enkele trainingen gegeven. Hierbij heb ik de logopedische oefenboekjes doorgenomen. En met behulp van enkele casussen bij ieder onderwerp, heb ik hen de kennis van de boekjes laten toepassen. Bij de evaluatie bleek dat iedereen zeer tevreden was en ze beter weten hoe ze de kinderen kunnen ondersteunen. Enkelen vonden het jammer dat ik alweer wegging in juni, omdat ze vonden dat ze nog veel konden leren. Mijn taak zat er echter op: ik heb hen de handvatten aangereikt, zodat zij nu beter kinderen kunnen ondersteunen op logopedisch gebied.

Jasper, eerstejaarsstudent over zijn keuze en stage 

Jasper, student LogopedieIk vind het leuk om kinderen iets te leren, maar voor de klas staan is niets voor mij. Daarom koos ik na de havo voor de opleiding Logopedie en daar heb ik zeker geen spijt van! Tot nu toe vind ik alle vakken leuk en ook de 40 uur stage bevalt me erg goed. Deze stage loop ik in een vrije vestiging, waar veel kinderen behandeld worden. Zo zag ik al een meisje uit Polen dat achter is met de Nederlandse taal en een jong meisje waarvan men vermoedt dat zij dyslexie heeft. Naast kinderen zijn er natuurlijk ook oudere cliënten. Een mevrouw met de ziekte van Alzheimer bijvoorbeeld, of een meneer die een hersenbloeding heeft gehad. Zij hebben moeite met het vinden van de juiste woorden. Dat vind ik toch best wel heftig.
Alhoewel het eigenlijk een zogenaamde observatiestage is, heb ik ook al best veel mogen doen, zoals een deel van een test of een spelletje. En voor het einde van stage mag ik zelfs onder begeleiding een hele behandeling doen. Zo kom ik in het eerste jaar van m’n opleiding al heel wat in contact met echte cliënten!

Vijaya, derdejaarsstudent over haar belangstelling voor anderstaligen

Vijaya, student LogopedieNederland kent een groeiend aantal anderstaligen en later wil ik graag werken in een grote stad. Daarom koos ik tijdens mijn minor voor een specialisatie die zich richt op het onderwerp meertaligheid en loop ik nu stage bij het Taalcentrum van het Prisma College. Deze afdeling is bedoeld voor niet-Nederlands sprekende jongeren die zo snel mogelijk willen doorstromen naar het reguliere onderwijs. Tijdens mijn stage help ik de jongeren bij woordbegrip, articulatie en de productie van de voor hen moeilijke woorden. Een woord als ‘kip’ wordt bijvoorbeeld vaak uitgesproken als ‘kiep’. Zelf horen ze het verschil vaak niet. Van de jongeren die hier zitten, is een groot gedeelte vluchteling. Soms is zo’n jongen of meisje ineens weg van de school, omdat ze niet in Nederland mogen blijven. Dat is best moeilijk. Daarom kies ik er ook voor niet te vragen naar de persoonlijke verhalen. Maar als het nodig is, sta ik natuurlijk wel voor ze klaar!

Ashley, derdejaarsstudent over haar interesse in mensen met een verstandelijke beperking

Ashley, student LogopedieIk ben erg geïnteresseerd in mensen met een verstandelijke beperking. Daarom volgde ik al bij Avans Hogeschool een minor over dit onderwerp en liep ik tijdens deze minor stage op een school voor Voortgezet Speciaal Onderwijs. Nu loop ik stage op een Orthopedisch Kinderdagcentrum en help ik kinderen in de leeftijd van 1 tot 18 makkelijker te communiceren. Deze kinderen kunnen verschillende en meerdere verstandelijke beperkingen hebben, maar autisme en het syndroom van Down komen vaak voor. Om hen te helpen, maken we vaak gebruik van  ondersteunende gebaren. Ik volg daar ook een cursus voor. Door die gebaren te gebruiken en aan te leren, snappen de kinderen beter wat er gebeurt en kunnen ze zich beter uiten. Dat is mooi voor ons, maar bijvoorbeeld ook voor de ouders die zo beter begrijpen wat hun zoon of dochter wil. Samen zetten we zo kleine stapjes, maar wel vooruit!