C in de avond

Blog van docent Bea

Leren met vallen en opstaan

Een zonovergoten lentedag, een paar jaar geleden alweer. Mijn zoon heeft net leren skaten en vandaag wil hij graag verder oefenen. Heen en weer gaat hij over het fietspad voor ons huis. Joggingbroek en lievelingstrui aan, met daaroverheen een keur aan beschermers: knie-, elleboog-, polsbescherming en helm. Ik sta erbij om hem te helpen, keer op keer valt hij en help ik hem overeind. Geen gemopper, geen gehuil en als het goed gaat komt hij joelend langs. Na een minuut of tien, misschien vijftien roept hij me toe: “Mam! Ik val lekker vaak, dan leer ik het snel”. Het is waar: Hij leert razendsnel om razendsnel te skaten.

Leren met vallen en opstaan

Ik geloof in de kracht van vallen en opstaan.
Maar is het altijd de juiste didactische methode?
Leren met vallen en opstaan is een belangrijk kenmerk bij de 'proeftuin logopedie', een vak dat ik dit jaar voor het eerst geef. Ik worstel al een poosje met de vraag of alleen maar leren met vallen en opstaan hier wel voldoende is en deze week kwam het antwoord voorbij.

Met één van de projectgroepen zit ik in onze vergaderruimte. De groep bestaat uit drie lieve, stoere, eerlijke meiden die lef hebben en het aandurven om buiten de kaders te kijken. Die durven vallen en opstaan. Het project waaraan ze werken heeft als doel om gehoorbescherming een hip karakter te geven. De ideeën die ze afgelopen tijd hebben verzameld vliegen over tafel: “Ik zou het leuk vinden om een diadeem te hebben die ook als gehoorbescherming kan worden gebruikt”, “of als een soort oorbel die in en aan je oor zit”, “en dan met verschillende thema’s, dat je met oud en nieuw bijvoorbeeld vuurpijlen uit je oor kunt laten steken”, “haha, en met koningsdag een Nederlandse vlag!”

Ze hebben leuke en creatieve ideeën, maar vandaag moet er meer gebeuren. Er moet een beetje vaart in het project komen. Vandaag gaan we een afspraak maken voor een ontmoeting met ontwerpers die de ideeën visueel en liefst ook tastbaar kunnen maken. We willen voor deze afspraak graag helder krijgen wat we van onze samenwerkingspartners kunnen verwachten en hoe we onze afspraak zo goed mogelijk kunnen voorbereiden. In een split second besluit ik dat ík voor de studenten ga bellen, maar wel waar zij bij zitten.

De telefoontjes zijn zo gepiept en in mum van tijd hebben we de informatie die we willen hebben. De studenten kijken me verbaasd aan: “Als ik dit had gedaan, dan had ik de helft niet gevraagd”, “Jemig zeg, dat werkt wel goed”.

Hoe zou het gegaan zijn als ze zelf het gesprek hadden gedaan? Soms leer je het snelst met vallen en opstaan en soms leer je het meest door het zien van een voorbeeld.


Met rode ogen aan het werk

“Hopen dat we nu geen studenten tegenkomen”. Samen met een collega loop ik met rode, nog enigszins betraande ogen door de gangen. Dat zou ik een paar jaar geleden zeker niet gedaan hebben. Maar het past bij mijn overtuiging en dus sta ik mezelf, zelfs op het werk, dergelijke emoties toe. Ik wil de studenten stimuleren om te leven en werken met hoofd, hart en handen en dus, vind ik, mag ik dat voorleven.

Met rode ogen voor de klas

Even daarvoor bevind ik mij samen met een collega op de eerste rij bij een prachtige en indrukwekkende dansvoorstelling die op de Campus wordt gegeven. De dansvoorstelling is georganiseerd in het kader van de dag van de alzheimer en alle docenten en studenten zijn uitgenodigd. Zo vooraan in de zaal zitten we heel dicht bij de dansers. Pianomuziek. Harmonieuze, rustig herhalende cadans, minimalistisch. Eén voor één komen de dansers op. Een liefdevolle gezinsrelatie wordt uitgebeeld in herhalende danspatronen tussen de verschillende dansers. Het doet me denken aan de goede momenten met mijn eigen gezin wanneer we soms ineens zo mooi op elkaar ingespeeld zijn en iedereen de mogelijkheid heeft om de anderen te zien en dus ook om gezien te worden. De dans herhaalt en herhaalt en herhaalt. Totdat. Eén danser valt uit. Er ontstaat verwarring, de dans van het gezin, de communicatie werkt niet meer. Er mist een schakel. Het contact is verbroken.

Snel mijn gezicht afspoelen, in gesprek met een studente, we gaan op zoek naar de invulling van haar project. Ze vertelt dat het haar opvalt dat mensen met flinke communicatieproblemen toch lang niet altijd hulp zoeken bij de logopedist. Dit gaat haar aan het hart. Ze wil er graag voor in actie komen. Actie vanuit het hart, een prachtige start voor een studentproject. Ik geloof dat dit de manier is om door ervaring te leren hoe je met hoofd, hart en handen een dans teweeg kunt brengen. De dans die communicatie heet.

Foto: Stichting Vuur & Vlam en fotografie Richard Tennekes


Over Bea van Meerveld

Bea van Meerveld werkt als docent en onderzoeker bij logopedie en toegepaste gerontologie. Ze is erg nieuwsgierig naar wat mensen beweegt en hoe je mensen in beweging kunt krijgen. Bea houdt van communicatieprocessen, wil graag weten hoe informatie stroomt of, in het geval van logopedie, soms iets minder goed stroomt.

Bea is met het docentschap begonnen omdat ze een passie heeft om studenten te leren dat je met de kennis die je opdoet tijdens de studie heel veel kunt bereiken door net iets verder te kijken dan de gebaande paden je laten zien. Dat leven ook een beetje durven is. Ze houdt bijen in haar tuin en volgt daar lekker geen cursus voor, want de belangrijkste leerweg is leren door te doen.