C in de avond

Blog van docent

Eerste indruk

Daar zitten ze dan, mijn nieuwe eerstejaars studenten uit HRM1c. In een vreemd lokaal in gebouw G. Wat onwennig, telefoon in de hand, wisselen ze wat ongemakkelijke blikken uit en wachten ze op wat komen gaat. Wie neemt er het woord? Dat dit moment voor mij net zo onwennig is als voor hen, daarvan hebben ze geen idee. Ze zijn druk bezig met zichzelf. Hand door het haar, hand in de zij; het gaat hier om de eerste indruk. En die is belangrijk, dat weten ze. Met hun studie zijn ze nog amper bezig. Hun gedachten zijn bij het feest dat vandaag start: de Bruisweek.

Een dag later loop ik met collega’s over het terrein van de Bruisweek. Ik zie tenten overal waar ik kijk; rijen tenten en studenten. Heel veel studenten met shirts in allerlei kleuren: de bruisweek is in volle gang. Na enig speurwerk zie ik ook de gele shirts, de kleur van HRM.  Ik herken een groepje studenten van gezicht, van de dag ervoor in het lokaal, en maak een praatje. Ze zien wat witjes, want weinig geslapen, maar ze vertellen ook dat ze al bijna twee dagen veel plezier met elkaar hebben en dat ze als klas bij elkaar zijn gebleven. ‘Andere klassen waren elkaar al snel kwijt, maar wij niet hoor’.

Ze hebben net met zijn allen pizza gegeten en vertellen me over over het indrinken bij de mentor thuis. Ik zie geen spoor meer van ongemak of onwennigheid. Ze lijken elkaar al gevonden te hebben en dat is mooi.
 
Nu ik nog.


 

Verkeerde trein

Ik zit in de trein. Gehaast ben ik neergeploft op een van de weinige, lege plekken. De trein is nog niet eens vertrokken maar ik heb mijn laptop al voor mijn neus om nog één keer het rapport door te nemen dat een van mijn studenten heeft geschreven. Ze gaat een presentatie geven over dit rapport en als deze voldoende is krijgt ze over een paar weken haar diploma. Mijn bestemming: het hoofdkantoor van de NS in Utrecht. De plaats waar de presentatie over een uur plaatsvindt.

De trein is vol zoals een trein kan zijn. Tegenover me zit een jongen verveeld op zijn mobiel te kijken, naast me probeert een man zijn koffer onder zijn stoel te laten verdwijnen en de giechelende pubers een eindje verderop zijn druk bezig met het bekijken van filmpjes. Ondanks het geroezemoes ga ik volledig op in het rapport en noteer ik alle vragen die ik tijdens de presentatie wil stellen.

Na ongeveer 45 minuten ben ik klaar en kijk ik voldaan op van mijn laptop. Ineens zie ik wel heel veel koffers en rugzakken in de coupé en dat maakt me alert. Ik draai mijn hoofd opzij en zie de kantoorgebouwen van de Amsterdamse Zuidas aan me voorbij vliegen. Ik ben in de verkeerde trein gestapt...

De presentatie is al in volle gang als ik het hoofdkantoor van de NS binnensluip. Alle 25 toehoorders luisteren naar mijn studente die vertelt over diversiteit bij de NS en wat de NS kan doen om een nog diversere organisatie te worden. Applaus is haar deel, nadat ik toch nog een laatste vraag heb kunnen stellen. 

Ze krijgt een goed cijfer. Daar heeft ze me als docent nog voor nodig: de beoordeling. Verder redt ze zich prima zonder mij. Ze is klaar voor de volgende stap, de stap op de arbeidsmarkt met haar diploma op zak!


 

Over José Fietje

Enthousiast, extravert, soms ongeduldig en wat chaotisch, maar altijd vrolijk: dat is José ten voeten uit. Al 10 jaar geeft deze praktijkgerichte docent HRM les op Windesheim omdat ze het leuk vindt om jongeren te inspireren en te enthousiasmeren voor het HRM vak. 
Maar José is meer dan docent: moeder, dochter, echtgenote en 'vriendin van' zijn rollen die zij ook vervult.  Genoeg te doen dus. Je kunt haar vinden in het theater voor een goed toneelstuk, op het terras met een lekker drankje (en een taartje) of zingend op de fiets onderweg naar de repetitie van haar popkoor. Ze fietst en loopt hard (als ze geen blessures heeft) en moedigt graag haar kinderen aan op het hockey- en voetbalveld.  Tenslotte houdt José van reizen zowel binnen als buiten Europa en zorgt ze dat de schoolvakanties daarmee goed worden benut.